zininopvoeding > welkom!

Welkom!

'Ik weet nog dat ik dacht: wow, ik heb eigenlijk géén idee waar ik ja op heb gezegd.' Sommige ouders stellen hun huis open voor kinderen of volwassenen die dat nodig hebben. Waarom doen ze dat? Lees hier hun eerlijke verhalen. 


'Een kind is het mooiste cadeau'
Monica (63) is twee ochtenden in de week steunouder van Suus (2). ‘We hebben besproken wat de moeder belangrijk vindt in de opvoeding. Een kind is het mooiste cadeau dat je kan krijgen en ik mag nu het cadeautje van een andere moeder uitpakken, maar het is haar kind.’   Lees meer >>

Ze komen hier tot rust
Bijna twee jaar geleden startten Janine en Erik een gezinshuis. Daar wonen ze nu met  drie zoons en vier jongeren die niet thuis kunnen wonen. ‘We willen heel graag dat ze erop leren vertrouwen dat ze krijgen wat ze nodig hebben. Dat we doen wat we beloven.'   Lees meer >>

Als broers en zussen. Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin
Koen en Jadrickson (beiden 16) zijn al 11 jaar broers. Louise (19) en Tharanika (14) al 12 jaar zussen. Want je kunt broer of zus zijn, maar het ook worden. 'Als je ons goed kent, merk je dat we zussen zijn.’    Lees meer >>

Een kind mag buitenshuis nooit de dupe zijn van de situatie thuis'
Het ging niet goed met Tamika, maar niemand zag het. Als volwassenen Tamika wél hadden gezien, had ze eerder de hulp gekregen die ze hard nodig had. Nu moest ze als 15-jarige zelf vragen om uit huis te worden geplaatst.   Lees meer >>

'Bianca en Rutger zetten hun huis en hart open voor een vreemde. Dat zal ik nooit vergeten'
Ayşe woonde na het AZC twee maanden bij Bianca en Rutger en hun gezin. 'We nemen haar gewoon mee in ons ritme. We eten alleen geen varkensvlees meer. Wij hebben wel een varkentje als huisdier, dat heeft ze vanochtend nog geborsteld.'   Lees meer >>

'Het was voor mij thuis niet meer fijn en veilig'
Destiny (16) was 7 toen ze niet langer bij haar ouders kon wonen. Nu komt ze op voor andere jongeren die uit huis moesten worden geplaatst. 'Je leven is niet van je hulpverlener, maar van jou. Dus word wat je wil en laat niemand je naar beneden trekken!’  Lees meer >>

Mireille
Mireille is met man en zoons al ruim 3 jaar 'Meeleefgezin' voor een jongetje van 5. Zo helpt ze er aan mee dat hij bij zijn eigen moeder kan blijven wonen. 'Ik zou het heel mooi vinden als hij ons over 20 jaar nog steeds ziet als een plek waar hij altijd terecht kan.’  Lees meer >>

Marijke en Henk Jan
'We hebben hem gezegd: je hoort bij ons en we laten je nooit meer los. Maar je weet het niet.Misschien vertrekt hij op zn 18e wel en wil hij geen contact meer'  Lees meer >>

Clementine
Ze begint erop te vertrouwen dat we haar niet loslaten.Dat is een besef dat ieder kind nodig heeft, al is het maar voor een paar weken per jaar.'  Lees meer >>

Carin
'Toen de opvangtent erg koud werd, vroegen we de kinderen of Osama bij ons kon wonen. Mijn zoon vond het meteen prima. Mijn dochter zei: "jullie moeten wel genoeg aandacht voor mij houden." Dat hebben we haar beloofd'  Lees meer >>

Joy
'De dag vr mijn man stierf, beloofden twee van de Syrische jongens dat ze voor mij zouden zorgen en tot de dag van vandaag komen ze die belofte na'  Lees meer >>

Wilfrieda
'Ik las ooit een affiche van pleegzorg: "Ik zoek een huis waar ik om tien uur thuis moet zijn" Dat maakt diepe indruk op me: er zijn dus kinderen voor wie er helemaal geen regels zijn'  Lees meer >>

Sorrel
'Een dorpsgenote vroeg ons: "willen jullie voor n nacht een Syrisch gezin te logeren hebben?"Ik zag er best tegenop. Maar het was een mooie ervaring'  Lees meer >>

Essemie
'En toen kwam vrij halsoverkop het eerste kind: een jongetje van zeven. Een enorm druk, wild mannetje vol angst en agressie. Dus we moesten echt vol aan de bak'  Lees meer >>

Henritte
'Toen wisten we dat we niet nog eens intensief met een vakantiekind wilden optrekken om het daarna weer los te moeten laten. We wilden liever een band opbouwen'  Lees meer >>

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2023 Zin in Opvoeding