zininopvoeding > publicatie.php?nr=26042&stuurdoor=nee

'Een kind is het mooiste cadeau'

 

Terug


Twee ochtenden in de week is Monica (63) steunouder van een schattige, maar ook behoorlijk pittige tweejarige. ‘We hebben besproken wat de moeder belangrijk vindt in de opvoeding. Wat mag wel en wat niet? Wat vindt ze leuk om te doen? Mag ik met haar naar het zwembad? Een kind is het mooiste cadeau dat je kan krijgen. Mijn eigen kind is twintig en nu mag ik het cadeautje van een andere moeder uitpakken, maar het is haar kind.’ 

Ik heb altijd met heel veel plezier gewerkt, maar tijdens corona werd dat zo lastig dat ik ben gestopt. Ik werd kookvrijwilliger in een hospice en mantelzorger voor een dementerende tante en toen die laatste overleed, kwam er ruimte voor iets anders. Ik was wel graag pleegouder geworden, maar daar was mijn partner niet zo voor. Toen zag ik een advertentie waarin steunouders werden gevraagd. 

Na een gesprek met de coördinatrice van het plaatselijke initiatief Steunouder en overleg met mijn partner en zoon, meldde ik me aan voor een kind van 0-4 jaar. In principe voor twee ochtenden in de week, omdat ik mijn kookwerk in het hospice wilde blijven doen. De coördinatrice zei nog: “Nou, dat zal misschien niet zo hard lopen”, maar binnen twee weken meldde zich de moeder van Suus van bijna twee.

Nadat de coördinatrice bij mij thuis kennis had gemaakt, ging mijn hele gezin onder de loep. Ook mijn man en zoon moesten een Verklaring omtrent Gedrag aanvragen, wat ik overigens heel terecht vind.

We gaan er open in
Toen kwamen ook Suus en haar moeder kennismaken. De moeder was eigenlijk nerveuzer dan het kind en dat begrijp ik ook wel. We hebben besproken wat zij belangrijk vindt in de opvoeding. Wat mag wel en wat niet? Wat mag ze drinken, hoe ga je om met snoep? Wat vindt ze leuk om te doen? Mag ik met haar naar het zwembad? Ik vang Suus op, maar het is háár kind.

Het klikte wel en we dachten allebei: laten we er open in gaan. We beginnen met één ochtend en proberen het maar gewoon. Ik regelde een autostoeltje en een wandelwagen en toen kwam ze. Het ging allemaal zo snel dat ze al in huis was vóór ik de online cursus voor steunouders had gevolgd, maar die twee avonden kon ik al snel alsnog volgen. 

Ik heb Suus in principe twee ochtenden van 8 tot 1. Haar moeder brengt haar hier en ik breng haar weer terug. Ze is nog klein en het is moeilijk uit te leggen dat ik het goed bedoel, maar dat zij bij mij blijft en haar moeder weg gaat. Ze begrijpt ook nog niet wat ‘straks’ is en haar moeder is natuurlijk haar houvast. 

Ze is twee, dus zegt ze "nee"
Ze luistert eigenlijk heel goed, maar ja, ze is twee, dus zegt ze “nee”. Dat mag, dat vond ik bij mijn eigen kind ook zó leuk. Ik heb – op de gevaarlijke dingen na – niet mijn hele huis leeggehaald, dus soms gaat er iets kapot, maar dat is niet erg. 

Ze is behoorlijk druk, dus ik probeer haar wat meer zen te krijgen. Als ze een half uur door de plassen wil springen, mag dat. Dan spring ik gewoon mee. Maar ik lees ook boekjes met haar en we doen spelletjes. En ze kan heel goed een half uur met iets spelen. Ze mag haar eigen gang gaan en overal de tijd voor nemen, want ze is pas twee. Ik geef haar 100 procent aandacht op een heel relaxte manier.

Vind je dat wel goed?
Gesloopt? Dat valt wel mee, maar het is niet altijd makkelijk. Je bent niet voor niks steunouder. In het begin dacht ik: je mag best huilen. Maar toen ze steeds langer bleef huilen en driftig werd, heb ik haar op de trap gezet. Ik heb heel goed contact met haar moeder en dat vertel ik wel: het is jouw kind, vind je dat wel goed? Gelukkig zei de moeder: “Als ze bij mij zo’n bui heeft, stuur ik haar naar haar kamer.”

Ik heb me wel even afgevraagd of ik wel de juiste steunouder was voor Suus, maar haar moeder zei: “Ze komt echt heel relaxed terug.” En als ik wegga, wil ze me niet loslaten. Dus het gaat wel goed, maar het blijft hard werken. Gisteren had ze slecht geslapen en kon ze alleen maar gapen en huilen en aan haar jas trekken dat ze naar huis wilde. Maar als ik dat doe, help ik de moeder niet. Dan probeer ik uit te leggen: we gaan nu eerst koffiedrinken en dan een spelletje doen en dan breng ik je naar mamma. In principe gaat de televisie hier niet aan, maar als ze slecht heeft geslapen, kijk ik wel eens een filmpje met haar. 

Ik denk wel dat ze zich senang voelt bij mij. Als ze relaxed is, heeft ze het heel erg naar haar zin, maar gisteren had ze een terugval. Ze huilde al toen haar moeder haar afgaf en heeft dat meer dan een half uur volgehouden. Dat mag ook. Maar wat dat nou was? Het ging zo goed. Ach, je kan niet altijd alleen maar stappen vooruit doen toch?

Geen oppas
Ik ben steunouder, geen oppas. Het is heel zelfstandig werk, maar ik doe het wel via de stichting Steunouders. De coördinatrice is er voor de vraagouder én voor de steunouder en dat doet ze heel goed. Zij weet veel meer van de vraagouder dan ik en ook dat is heel goed. Als ik dingen zie die me belangrijk lijken, geef ik die terug aan de coördinatrice. En zij laat me los, maar is er als ik haar nodig heb. Een tijdje terug zat ik er even doorheen en kon ik bij haar stoom afblazen. Kreeg ik de dag daarna een kaartje in de bus: ik vind dat je het zo goed doet. Dat helpt echt. Ze zijn sowieso heel attent met allerlei kleine blijken van waardering. 

De moeder heeft op advies van het consultatiebureau om een steunouder gevraagd. Ze vindt de opvoeding behoorlijk zwaar en dat snap ik. Ze staat er alleen voor, maar ik vind dat ze het heel goed doet. Als Suus bij mij is, gaat ze schoonmaken, boodschappen doen of een filmpje kijken. Soms geef ik haar een tip over de omgang met Suus, maar ik heb wel gezegd: “Als  je vindt dat ik me teveel bemoei, moet je het zeggen hoor!.” 

Zestien jaar
Een kind is het mooiste cadeau dat je kan krijgen. Het duurde bij mij zestien jaar voor ik in verwachting raakte en dat was een pijnlijk proces. Ik had er wel zes gewild, maar het is er bij één gebleven. Toch noem ik mezelf altijd een “gelukkeling”. Mijn zoon is nu twintig en nu mag ik het cadeautje van een andere moeder uitpakken, maar het is en blijft haar kind. 

Omdat Suus zoveel moeite heeft haar moeder los te laten, hebben de moeder en ik overlegd: hoe gaan we dit doorbreken? Hoe leert ze dat het hier leuk is en dat haar moeder het goed vindt dat ze hier is? Nu doen we de tweede ochtend een paar uur iets met z’n drieën.  Dan knuffelen haar moeder en ik ook even, zodat Suus begrijpt dat wij ook bij elkaar horen. Dat werkt wel goed. De vorige keer stond ze tussen ons in haar moeder én mij te aaien. 

Warmte
In principe is de steun tijdelijk: minimaal een half jaar en maximaal twee jaar.  Zolang als nodig is en zolang het goed gaat. Je moet ook goed naar jezelf kijken: lukt dit? Ben ik de juiste persoon voor dit kind? Als de ouders het zelf weer aankunnen, neem je afscheid en is er eventueel ruimte voor weer een nieuw kind. 

Ik doe dit nu twee maanden en ik merk dat het steeds beter gaat. Suus en ik vinden elkaar leuk. Er is veel warmte. We knuffelen regelmatig. En we zijn heel veel buiten want haar favoriete bezigheid is: rode wangen kweken en ze laat onderweg iedereen glimlachen. Als ik haar weer terug heb gebracht en weg wil gaan, staat ze aan m’n benen te trekken dat ik weer binnen moet komen. Ik hou van kleine kinderen en van hun vrolijkheid. Ik vind het leuk om iemand te kunnen helpen in een lastige situatie. Ik had ook oppasmoeder kunnen worden, maar Suus en haar moeder hebben mij veel harder nodig en daar ga ik voor. 

Interview: Marijke Verduijn

De naam Suus is gekozen in overleg met de steunmoeder en vraagmoeder

Soms kunnen ouders door allerlei oorzaken de verzorging en opvoeding van hun kinderen (tijdelijk) moeilijk aan en raken ze overbelast. Dan kan een steunouder, die hun kind een of twee dagdelen een gastvrij thuis geeft, net dat beetje ruimte geven waardoor ze op adem kunnen komen en weer sterker worden. Dat kan zwaardere hulpverlening als pleegzorg of uithuisplaatsing voorkomen. Het kind blijft bij de ouder en de ouder blijft verantwoordelijk. Overweeg je zelf steunouder te worden, heb je een steunouder nodig of wil je gewoon meer informatie? Die vind je hier

Benieuwd naar meer verhalen van ouders die hun huis openstellen voor andere kinderen (of volwassenen)? Kijk dan hier

 

 

 

 

 

 

 

 

steun opvoeding veilig thuis

 


Terug

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2023 Zin in Opvoeding