zininopvoeding > publicatie.php?nr=25912&stuurdoor=nee

Als broers en zussen. Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin

 

Terug


De eerste keer dat Koen en Jadrickson (nu allebei 16) elkaar zagen, waren ze 5. Koen (rechts op de foto) was enig kind en zijn ouders hadden hem vooraf gevraagd of het oké was als een ander kind elk weekend zou komen logeren. Hij wist niet zo goed wat hij moest verwachten, maar eigenlijk ging het allemaal vanzelf.

En dat is nog steeds zo: hoewel Jadrickson doordeweeks bij zijn moeder woont, is hij helemaal onderdeel van het gezin van Koen. Die noemt hem ook ‘zijn broertje.’ En Jadrickson ziet dat precies hetzelfde: ‘Als iemand aan me vraagt waar ik in het weekend ben geweest, zeg ik altijd: “bij mijn broer”. Ik zie Koen ook echt als een broer. We kennen elkaar goed en we vertellen bijna alles aan elkaar. Dat is altijd zo geweest.’ 

Koen en Jadrickson zijn twee van de 24 jongeren van 14 tot 20 jaar die in het boek Als broers en zussen. Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin vertellen hoe het is om samen op te groeien in een gezinshuis of een adoptie- of pleeggezin. 

Trots
Louise (19) heeft drie zussen en een broer. Mariella (15) kwam als baby in het gezin. Drie jaar later kwamen daar de zusjes Mesika (toen 3, nu 15) en Tharanika (toen 2, nu 14) bij. Ze zouden twee weken blijven. Die twee weken werden een maand, twee maanden, zes maanden en toen na een jaar duidelijk werd dat de zusjes niet terug konden naar hun ouders, bleven ze. En vijf jaar geleden raakte Louise’s moeder onverwacht zwanger van Jules (nu 5).  

Gedoe
Louise was en is er trots op dat haar vader en moeder pleegouder zijn, maar kijkt niet met onverdeeld plezier terug op de eerste jaren. Mariella had veel extra zorg nodig – later bleek ze autisme te hebben -, wat stress en chaos gaf. Ook gedoe aan tafel stond een fijne sfeer soms in de weg: Tharanika en Mesika  waren niet gewend hun bord leeg te eten en op tijd naar bed te gaan. En het was ook confronterend dat bezoeken van de zusjes aan hun eigen ouders na afloop zorgden voor een groot drama. 

Op hun beurt vroegen Tharanika en Mesika zich af of Louise nu meer mocht omdat ze ouder was, of omdat ze een ‘eigen’ kind was. Ook later bleven de verschillen wel. Zo was Louise superblij toen Jules werd geboren, maar moest Mesika huilen, omdat ze bang was dat ze haar eigen kamer zou moeten opgeven en was Tharanika liever de jongste gebleven.

(Tekst gaat verder na de foto)


Louise (links) en Tharanika

Zorgzaam
Als broers en zussen besteedt speciale aandacht aan de biologisch eigen kinderen in een adoptie- of pleegezin. Daar is volgens samensteller Femmie Juffer, emeritus hoogleraar adoptie en pleegzorg, maar weinig onderzoek naar gedaan. Dat weinige onderzoek levert wel belangrijke inzichten op. Zo blijkt dat biologisch eigen kinderen door hun ervaringen gevoelig, nadenkend, zorgzaam en trots zijn.

Louise kan er ‘zo anderhalf uur over vertellen.’ Vroeger vonden haar zusjes dat niet fijn, maar nu snappen ze dat het ook haar verhaal is. ‘Mijn gezinssituatie heeft me gevormd tot wie ik ben.’ 

(Te) verantwoordelijk
Die gevoeligheid heeft ook een achterkant. Het kan nodig zijn biologisch eigen kinderen te beschermen tegen teveel verantwoordelijkheid. En inderdaad: ook al mocht Louise ’s avonds langer opblijven omdat de avond voor haar ouders en haar was en deden haar ouders ook regelmatig dingen alleen met haar, ‘we wilden niet dat mijn zusjes zich buitengesloten voelden.’

Ook Koen voelde zich als kind al verantwoordelijk voor Jadrickson. ‘Als we in het zwembad waren, wilde ik dat het allemaal goed ging. Ik lette erop dat hij de goede kant op liep. Als ik hem even niet zag, ging ik hem meteen zoeken.’ Biologisch eigen kinderen kunnen ook de neiging hebben hun eigen problemen te verbergen. Juffer: ‘Ze denken dat hun ouders al genoeg aan hun hoofd hebben. Of ze willen dat de plaatsing slaagt en het adoptie- of pleegkind blijft.’ 

Broer en zus zijn, maar ook worden
Als de eerlijke en soms ontroerende verhalen één ding laten zien, is het dat je broers en zussen kunt zijn, maar ook kunt worden. Misschien verwoordt niemand dat mooier dan Tharanika, als ze uitlegt wat Louise en zij voor elkaar betekenen. ‘Qua innerlijk lijken we op elkaar. Als je ons goed kent, merk je dat we zussen zijn.’  

Tekst: Marijke Verduijn
Foto's: Lilian van Rooij

Als broers en zussen. Samen opgroeien in een adoptie- of pleeggezin
Femmie Juffer, Lindy Popma, Monique Steensma en Lilian van Rooij (fotografie):
DATO-Lecturis, in samenwerking met de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen, 2021. 
ISBN: 9789462264182
€ 15,00

welkom thuis pleegkind pleegzorg adoptie

 


Terug

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2021 Zin in Opvoeding