zininopvoeding > publicatie.php?nr=25602&stuurdoor=nee

Presteren of bezinnen

 

Terug


Twee voornemens had Kim voor de 40 dagentijd: minder vlees en méér stilstaan bij wat belangrijk is. Waarom lukt het één zo makkelijk en het ander niet?

Presteren of bezinnen
Zo halverwege de veertigdagentijd namen we hier in huis de tussenstand op. We waren met goede moed begonnen, gestimuleerd door verschillende initiatieven om ons heen en een veertigdagenkalender vol mooie teksten en suggesties van een enthousiaste groep mensen in de kerk. We hadden de plannen ook gedeeld met de groep ouders van kinderen tot 12 jaar. 

Minder vlees en vaker stilstaan
Hier in huis leidde dat dat tot de volgende voornemens: in de veertigdagentijd maximaal eens per week vlees eten en regelmatig stil staan bij waar we dankbaar voor zijn (bijvoorbeeld aan de hand van een dankbaarheidsboom. En bij mijzelf: minstens drie keer in de week een half uur de tijd te nemen voor bezinning naar aanleiding van een tekst.

Terugkijkend op de eerste helft van de veertigdagentijd concludeer ik: het is tot nu toe deels een inspirerende, maar vooral ook een confronterende reis. Inspirerend: hoe makkelijk het is om dat vlees te laten staan en hoeveel lekkere alternatieven er zijn. Check, gelukt. En met die constatering kom ik gelijk bij het confronterende deel: de rest is nauwelijks gelukt. Geen tijd, geen zin, geen rust.

Wat ik daar zo confronterend aan vind is dit: blijkbaar lukken vooral de dingen die samenhangen met presteren, en met iets laten. Dingen die ons het gevoel geven: kijk ons eens iets goeds doen!

Wedstrijdje afzien
Ik moet daarbij denken aan een van mijn favoriete anekdotes van Godfried Bomans*, waarin hij vertelt hoe de vastentijd in zijn jonge jaren haast een wedstrijd werd waarin zijn broers en hij tegen elkaar opboden. Met als hoogtepunt hun reactie op de verleiding van een reep chocola: niet wie de kracht had de reep te laten liggen was het beste in vasten, maar wie hem wel opat, maar er niet van genoot…

Ik vind het nog altijd een heerlijk verhaal, maar het zet me ook aan het denken. Omdat ik aspecten daarvan soms ook nu nog terugzie: de veertigdagentijd als wedstrijdje afzien. De neiging om de lat zo hoog mogelijk te leggen, is het niet naar de ander toe dan wel voor jezelf.

Even stil staan
Dat onze maatschappij er een is van presteren is niets nieuws natuurlijk. En dat ik daar zelf gevoelig ben ook niet. Maar toch vind ik het confronterend dat die verleiding zich zelfs tot deze periode uitstrekt, de tijd waarin het juist om andere dingen zou moeten gaan. Om even stil staan. Om ook als gezin de rust te nemen om samen na te denken over waar we blij van worden.

Maar na het eten vliegt iedereen toch het liefst zo snel mogelijk van tafel, naar de sport, naar het huiswerk, naar de computer. Nee mam, geen zin in die dankbaarheidskaartjes.

Hippe groentedrankjes
En ik kan het ze moeilijk kwalijk nemen wanneer mijn bezinningsmomenten ook opgeslokt worden door de dagelijkse regeldingen, door scrollen op social media of zelfs door het fanatiek uitzoeken van vegetarische gerechten en hippe groentedrankjes. Kijk mij eens goed bezig zijn. Maar ondertussen…

Gelukkig hebben we nog drie weken. Vandaag begin ik opnieuw….

Kim Magnee

* Godfried Bomans en Michel van der Plas: In de kou, over hun roomse jeugd en hoe het hun verder verging

Vasten Veertigdagentijd

 


Terug

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2019 Zin in Opvoeding