zininopvoeding > publicatie.php?nr=25529&stuurdoor=nee

Je schamen omdat je hebt gepest

 

Terug


Judith (42): “Ik kom uit een heel klein dorp, waar iedereen elkaar kent. Dus je komt elkaar de hele tijd tegen: op de sportclub, in de kerk.

Toen ik op de basisschool zat, gebeurde er iets met een meisje uit mijn volleybalteam. Ik weet niet meer precies wat, maar ze raakte me aan en ik vond het vervelend om te worden aangeraakt. Dus dat zei ik. Toen begon ze hard te huilen en zei ze: ‘o, dat is het spelletje.’ Ik zei: ‘het ís helemaal geen spelletje’. ‘Maar ze pesten me allemaal dat ik een besmettelijke ziekte heb en daarom wil niemand me aanraken. Die-en-die pest me ook altijd.’

Die-en-die was een van mijn vriendinnen. Ik kon me dat helemaal niet voorstellen, dus ik zei: ‘nee, joh, dat bedoelt ze helemaal niet zo.’
Dat meisje en ik zijn toen nog wel samen met onze coach gaan praten, maar wat daar verder mee is gebeurd, weet ik niet. Ik denk ook dat de ouders en de leraren het niet zo in de gaten hadden.

Een leven lang last 
Eerlijk gezegd was ik het al lang vergeten, tot we een tijdje geleden met onze vriendinnenclub lekker zaten te lunchen, over de opvoeding praatten en het over pesten kregen.
Eén van mijn vriendinnen zei: ‘herinneren jullie je die-en-die nog? Die werd toch zo gepest op de basisschool? Ik hoorde laatst wat een impact dat op haar leven heeft gehad. Het schijnt dat ze altijd naar de politieschool heeft gewild, maar daar niet werd toegelaten, omdat ze vroeger is gepest. Kennelijk is dat een reden om iemand af te wijzen. Maar wat heftig is dat, hè?’

Wie pestte haar eigenlijk? 
Toen ze dat zo vertelde, herinnerde ik me opeens dat voorval bij volleybal. Dus ik zei: ‘ik heb haar wel eens getroost. Maar wie pestte haar eigenlijk?’ En toen zei diezelfde vriendin: ‘dat was ik.’
Niemand kon zich dat goed herinneren, maar zij wel. We keken daar echt van op: ‘jij?? Maar jij bent zo lief en zorgzaam. Jij was toch geen pester?’ Ik vond het heel dapper van haar dat ze dat durfde zeggen waar al haar vriendinnen bij waren. Dat is toch een soort coming-out.

Het is al zo lang geleden
Ze begon er zelf over en vertelde het, denk ik, ook omdat ze er mee zat. Ze zei: ‘ik moet wat bekennen.’ Zeker omdat ze, nu ze zelf opgroeiende kinderen heeft, wel bezig is met het onderwerp pesten. Ze voelde zich er heel erg schuldig over. We vroegen: ‘zou je tegen haar kunnen zeggen dat je het nu zo rot vindt?’ Dat wuifde ze meteen weg: ‘ach nee, het is zo lang geleden.’ 'Maar als jij je het nog herinnert, herinnert zij zich het natuurlijk ook nog.’

Nog iedere dag vechten
Heel toevallig raakte ik deze week bij het inpakken voor Sinterklaas in gesprek met een moeder van school. Ik weet niet meer hoe het kwam, maar op een gegeven moment vertelde zij dat ze op de basisschool erg was gepest. Ik vond het lastig om daar bij zo’n vrolijke gelegenheid en met al die mensen om ons heen, op in te gaan. Dus ik heb haar een dag later gevraagd voor een kop koffie. Ook bij haar bleek het een enorme impact te hebben gehad. Ze zei: als ik thuiskwam, hoorde ik nog wat die kinderen allemaal tegen me zeiden. Op de een of andere manier ga je daar naar luisteren. Ik ben nog iedere dag bezig daar tegen te vechten.’

Erkenning en bevestiging
Ik heb haar het verhaal van mijn vriendin verteld. En ik vroeg haar: ‘zou het je helpen als de pesters van toen ‘sorry’ zouden zeggen?’ Ze zei: ‘dat zou mij enorm helpen.’ En dat begrijp ik heel goed: dat is erkenning van wat je is aangedaan en een bevestiging dat dat niet goed was. Ik denk dat dat heel belangrijk is om het te kunnen verwerken.

Ik denk dat mijn vriendin er misschien ook wel naar toe groeit. Ze is er wel mee bezig en het lijkt me wel goed voor haar gemoedsrust Maar misschien moet er nog een tijdje overheen gaan.”

Interview: Marijke Verduijn

Lees ook:
De 6 basisrollen bij pesten
Terugslaan! Robert is als kind gepest en dat zal zijn zoon niet overkomen

Pesten School

 


Terug

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2018 Zin in Opvoeding