zininopvoeding > publicatie.php?nr=25456&stuurdoor=nee

Myrthes lessen

 

Terug


Myrthe’s lessen

Toen ik 10 was, heb ik een boek gemaakt waarin ik heb opgeschreven wat ik graag had willen zien en hoe mensen mij hadden kunnen helpen. Als ik er nu aan terugdenk, denk ik: we zijn heel goed geholpen. Dat was ook omdat ik op een kleine school zat. Ik merk dat ik de goede ervaringen eigenlijk beter heb onthouden dan de slechte.

Wat vroeg het van je?
Ik had het idee dat ik andere mensen niet moest opzadelen met mijn problemen. Ik weet dat ik soms opeens heel verdrietig werd, maar er dan niets over zei, omdat dat niet gezellig was. 
Soms zag ik wel dat mensen hun best deden om het goed te doen. Als ik zag dat iemand er naar wilde vragen, maar dat moeilijk vond, probeerde ik hem te helpen. Anderen moeten niet alleen jou helpen, jij moet ook hen helpen.

Wat hielp niet? 
Als mensen net deden alsof er niets was gebeurd. Ik wist natuurlijk best dat ze het niet echt waren vergeten, maar niets durfden vragen omdat ze bang waren dat ik heel hard zou gaan huilen

Het was ook moeilijk als mensen net deden of ze ons niet zagen of gingen mijden. Onze situatie was wel veranderd, maar wij waren niet veranderd. Natuurlijk waren we, vooral aan het begin, één bonk verdriet, maar we waren niet opeens een eng gezin geworden.

Wat ik ook heel moeilijk vond, was als mensen naar mijn moeder gingen wijzen: het is haar schuld. Daar zijn mensen heel goed in. Op social media zie ik dat ook voorbijkomen: er is iets gebeurd met een kindje en de mensen gaan meteen wijzen. Maar je kunt niet spreken van schuld. Soms knipper je met je ogen en is een kindje weg.

Wat hielp wel?
Het hielp als mensen vroegen of ik erover wilde praten. De meeste mensen denken: ze wil het vast niet, of ze wil het er natuurlijk over hebben. Maar je kunt het beter vragen. 

Ik zat met m’n neefjes en één van m’n broers op dezelfde basisschool en er was één juffrouw die ons elke week uit de les haalde en met ons ging knutselen en praten. Zij gaf ons het idee dat ons verdriet niet werd vergeten, dat ze moeite voor ons wilde doen en ons probeerde te begrijpen.

Wat ook mooi was, was dat op school een gedenkplekje was gemaakt met twee boeken, waar iedereen iets in kon schrijven voor mijn broer en mij. En ik weet nog dat alle kinderen uit mijn klas een gedicht hadden geschreven. Die gedichten hebben we meegekregen naar huis.

En het was heel fijn dat mijn vriendinnen op de begrafenis waren en kwamen condoleren. En ook dat we gewoon gezellig konden blijven spelen. Eigenlijk praatte ik er helemaal niet zo vaak over met mijn vriendinnen, maar we bleven gewoon gezellig spelen. Dat was belangrijk voor me.

Hoe ga je er nu mee om?
Het is een deel van mijn leven, ik vind het belangrijk dat mensen het weten. Dus als ik een nieuwe opleiding start, vertel ik het even. Dat vind ik niet erg. Het is niet alleen verdriet, maar ook een mooie herinnering. En mensen zijn vaak heel begripvol.

De geboorte- en sterfdatum van mijn zusje zijn altijd heel zwaar. Soms kan ik dan niet naar school of niet werken. Daar hebben mensen alle begrip voor, maar ik ben er zelf wel kritisch op: het is soms een smalle weg tussen misbruik en gebruik.

Voor mij is ook de oprichting van de stichting Parkeren in de zon, die zich inzet voor broers en zusjes van overleden kinderen, heel belangrijk. Toen ik 10 was, wilde ik daar al een stichting voor oprichten en heb ik er al een heel draaiboek voor gemaakt.
De stichting is dit jaar opgericht en ik ben medeoprichter. Drie maanden geleden kwam een boek met ervaringsverhalen uit. En binnenkort organiseer ik met een ander meisje een oriëntatiedag: we gaan met een groepje van tien broers en zussen bij een high tea onze ideeën bij elkaar brengen.

Tekst: Marijke Verduijn

Stichting Parkeren in de zon

En nu? Ervaringsverhalen van gezinsleden na het plotseling overlijden van een kind € 15,50 + € 4,25 verzendkosten. Uitgave: Stichting Parkeren in de zon.

Lees ook Myrthes verhaal

Dood

 


Terug

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2019 Zin in Opvoeding