zininopvoeding > publicatie.php?nr=25363&stuurdoor=nee

Terugslaan

 

Terug


Terugslaan
“Op de basisschool werd ik door groepjes jongens uit mijn buurt en van school geregeld opgewacht en dan geduwd, geschopt en geslagen. Totdat ik een van die jongens een keer in zijn eentje tegenkwam. Met een stok die ik juist had gepromoveerd tot wandelstok ben ik hem gaan slaan.
Hij rende weg – ik erachteraan. Ik bleef slaan, tot ik het wel genoeg vond. Ik ben nog een tijd bang geweest voor wraak van de anderen, maar werd sindsdien met rust gelaten.
Een vriendin vertelde ooit dat zij op de basisschool terreur uitoefende, ze bond kinderen vast aan bomen en dergelijke. Ik vroeg waarom ze dat deed en ze zei: ‘ik wilde gewoon weten hoe ver ik kon gaan voordat ze eindelijk eens wat terug gingen doen’.”  

Gezicht in de sneeuw
“Als kind was ik het mikpunt van pesterijen van één bepaalde knaap en zijn trawanten. Ik liet het nogal koeltjes van mij afglijden, maar op een goede dag werd het me toch teveel. Er lag flink wat sneeuw en toen de bewuste knaap mij achtervolgde, nam ik hem in een soort heupzwaai en drukte hem met zijn gezicht in een sneeuwhoop. Het hielp, het pesten was afgelopen.”

Ik ben 17 en sta er niet alleen voor
"Ik ga mijn kinderen ook zeker meegeven dat ze van zich af moeten bijten. Confronteren en praten helpt niet bij pesters. De meesten hebben niet eens door wat voor immense schade ze aanrichten. Ik kreeg vaak te horen: “Het is maar een grapje.” Ik ben 17 en wil jullie bedanken voor dit artikel, omdat het me het gevoel gaf dat ik er niet alleen voor sta.”

Eén goeie, rake klap
“Ook onze zoon werd gepest op de basisschool. Hij vertelde thuis over ‘de tweeling’. Twee leuke blonde jongetjes. Slim, geliefd, grappig. We zaten aan tafel toen mijn zoon het zei: weer was hij gepest, getreiterd, uitgelachen. Dit keer vertelde hij erbij: “Ik zag rood voor mijn ogen.” Dit was voor ons de grens. We zeiden dat als het weer gebeurde, hij één keer mocht slaan. Een goeie, rake klap. Daarna weglopen. Onze zoon keek verrast. Ik zag hem zijn rug rechten. Ik lichtte de leerkracht en directeur in. Zij stonden er niet achter, maar beloofden hem niet te straffen. Nog geen week later heeft hij de missie met verve volbracht. Het pesten was over. Sterker nog: ze zijn nu goede vrienden.”

Ik, juf, zeg ook: terugslaan
“Als leerkracht op een basisschool heb ik met enige regelmaat een flinke discussie met collega’s of ouders. Aan een kind dat geschopt of geslagen is, vraag ik: “heb je teruggeschopt/geslagen?”  Van mij mag dat. En dat heet verdedigen. (..) Natuurlijk is daarmee niet alles opgelost. Pesten komt voor en het blijft voorkomen, helaas. Pestprotocollen zijn papieren tijgers. (..) Het enige wat je als leerkracht kunt doen, is een open sfeer creëren zodat kinderen niet bang zijn te melden wat ze hebben gehoord, gezien of ervaren. Zaken tot op de bodem uitzoeken en flinke maatregelen nemen. Het eerste is moeilijk, het tweede wordt vaak gefrustreerd door de softe ‘nog-een-kans-cultuur’ die daders laat lopen en slachtoffers in de kou laat staan.”

Bron: Dagblad Trouw, 3 februari

Pesten School

 


Terug

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2019 Zin in Opvoeding