zininopvoeding > publicatie.php?nr=25017&stuurdoor=nee

Gelukkig lichaam

 

Terug


Gelukkig vinden mijn zoon en dochter het nog steeds leuk om lekker in hun onderbroek door het huis te lopen. Ik ben blij dat ze zich nog zo vrij voelen. Mijn zoon van 10 begint al wat van zijn onschuld te verliezen en dat maakt me weemoedig. Ik kan me nog precies herinneren wanneer dat begon. Het was afgelopen zomer, bloedje heet. Ik kwam binnenlopen vanuit de tuin in mijn badpak en hij vroeg 'Mam, als mijn vrienden zo komen, trek je dan wel iets over je badpak aan?' En hij kwam laatst verontwaardigd naar me toe en zei dat zijn zus van 8 'zomaar' haar kleding uittrok om onder de douche te gaan ... waar hij bij stond!

Rutger Kopland verwoordt het zo mooi:
Ze moesten inderdaad gaan, ik had het gezien
aan hun gezichten die langzaam veranderden
van die van kinderen in die van vrienden,
van die van vroeger in die van nu.
En gevoeld en geroken als ze me kusten,
een huid en een haar die niet meer voor mij
waren bedoeld, niet zoals vroeger,
toen we de tijd nog hadden.

Die vrijheid herken ik niet vanuit mijn kindertijd. Ik kom uit een gezin waar de ratio erg belangrijk was. En dat op een negatieve manier: altijd discussie, kritiek en een negatief oordeel.
Mijn ouders compenseerden dit niet door ons bijvoorbeeld te knuffelen en dat beÔnvloedde mijn zelfbeeld met een negatief en altijd rationeel oordeel. Want het hebben, uiten en verwerken van gevoelens is nou juist iets wat je met je lichaam doet. Maar mijn lichaam deed niets. Mijn gevoelens hield ik angstvallig verborgen en mijn lichaam werd slechts een lege huls, niet iets om mee te voelen of met waardering over te spreken.
Ik wist niet hoe ik dat kon veranderen. Ik wist wel dat ik mijn kinderen wat anders gunde. Vanaf hun geboorte hebt ik hun lichaam bejubeld: 'Wat heb je toch een prachtig lijf'. Ook vraag ik niet: 'Wat vind je ervan?' maar 'Wat voel je erbij?' Ik heb zelfs tegen mijn dochter weleens heel stimulerend gezegd: 'Ja wees maar lekker boos!', waarop ze natuurlijk nog veel bozer werd.†

Totdat ik het filmpje van Dove zag over hoe het oordeel van moeders over hun lichaam het oordeel van hun dochters over hun eigen lichaam beÔnvloedt. Het helpt dus helemaal niet dat ik het lijfje van mijn kinderen bejubel: mijn dochter neemt mijn oordeel over mijn eigen lijf over!†
Dat kwam wel binnen. Ik moet dus mezelf bejubelen! Tja en daar zit hem nu net de kneep. Toch heb ik besloten dat wel te gaan doen. Ik laat me dus niet meer negatief over mezelf uit, zeg ik dat ik van mijn lichaam houd, probeer zonder schroom naakt door het huis te lopen en probeer mijn lijf zelfs dankbaar te zijn.
Dit is, denk ik, wat Paulo Coelho bedoelt, als hij schrijft:†
'Wanneer je in het openbaar je ideeŽn verkondigt, zul je ook moeten proberen ernaar te leven.' En omdat ik denk dat ik ben wat ik verkondig, verander ik uiteindelijk in wat ik zeg.

Door mijn lichaam te bejubelen, ga ik er langzamerhand steeds milder naar kijken en er zelfs van houden. Wie had dat gedacht? Ik behandel het beter en behandel daardoor mezelf beter. Wonderlijk hoe dit alles werkt. Wat een geluk, zo'n lichaam.


 


Terug

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
© 2021 Zin in Opvoeding