zininopvoeding > publicatie.php?nr=22507

Irene

 


   

Terug


Irene, moeder van (en Martin, vader van) Josefien (22) topmodel.

Toen Josefien zestien was, zei haar vriendinnetje, dat al modellenwerk deed: jij bent ook lang en dun. Het zou ook wel wat voor jou zijn. Josefien zag dat wel zitten en stapte naar een bureau. Ze werd gemeten en gefotografeerd en bij het tweede bureau klikte het. Zo is Joos er in gestapt. Wij zijn eigenlijk pas een tijdje later meegegaan, toen er een contract ondertekend moest gaan worden. 

Vragen
Martin: Eerlijk gezegd hadden we geen idee wat het zou brengen. We hadden natuurlijk wel vragen en we waren een beetje huiverig. We wisten zo weinig van die wereld af en we hadden ook vooroordelen. 
Irene: Was het een bijbaantje, net zoals je achter de kassa zit bij Albert Heijn? In hoeverre spelen drugs een rol in die wereld? Moet je uit de kleren? Dat wilden we niet en dat hebben we met Josefien en met het bureau besproken. Een antwoord op die vragen kregen we eigenlijk niet echt.

Wat wel meteen een punt was, was het eten. Toen Josefien een klein meisje was, was ze al een sprietje en ze was nog steeds lang en dun. Maar om een topmodel te worden, moest ze nog verder afvallen. We deden collectief de koolhydraten de deur uit. Dat vonden we vanzelfsprekend: je gaat niet met z’n drieën aan de pasta, terwijl zij sla eet. Ik ben zelf ook lang en dun, maar ben in die periode 10 kilo kwijtgeraakt!

Foto’s
En toen kwam de eerste fotoshoot. We brachten haar en maakten even kennis met de jongen die haar zou fotograferen. Toen we haar weer ophaalden, zagen we haar in een grote witte bruidsjurk ondersteboven in een boom hangen. Dan denk je wel even: wat is dit voor wereld? 

Af en toe zagen we natuurlijk foto’s van haar. Er was een keer een foto die wij niet zo leuk vonden: geen naaktfoto, maar wel een beetje een suggestieve. Toen hebben we gevraagd: is dat nodig? Kan ze dit soort opdrachten niet omzeilen? Die foto is niet gebruikt. Dat bureau was wel OK. 
Ik herinner me ook dat ze een keer terugkwam van een shoot en zei: ik heb toch ook naakt geschoten. “Heb je je dan laten overhalen?” “Nee, het was een heel aardige man en ik vertrouw hem gewoon.” “Maar vertrouwen is iets anders, Joos. Hij zal je niks aandoen, maar hij heeft wel andere normen dan jij.” Die foto’s hebben we overigens ook nooit ergens gezien.

 
Vertrouwen
Het ging zo goed, dat het bureau een contract wilde tekenen. Dat moesten wij doen, want Josefien was nog minderjarig. Het waren zeventien bladzijdes en die hebben we allemaal met haar doorgelopen. Zij zag meer dan wij: ze is superslim. Het belangrijkste was dat het bureau de financiën goed regelde en dat Josefien zich verplichtte om drie jaar lang niet bij een concurrent te werken. 
De eerste keer dat ze een grote show liep – met Jan Taminiau in Parijs – was het niet de bedoeling dat we meegingen. Er ging een bus, haar vriendin en iemand van het bureau gingen ook mee en ze zou nog diezelfde nacht terugkomen. Het was dus wel te overzien, maar het voelde wel vreemd. 

Wat ik wat enger vond, was toen ze in haar eentje voor een show naar Milaan vloog. Ze was nog maar zestien. En toch is het enige dat je kunt doen erop vertrouwen dat zestien jaar opvoeding haar zo heeft gevormd dat ze dat aankan. We hebben geprobeerd haar op te voeden tot iemand die zelfstandig is, blijft nadenken, niet naïef is en haar eigen keuzes kan maken. Vanaf dat ze een agendaatje had, moest ze zelf haar afspraken met de tandarts maken. We lieten haar wel verschillende kanten van een vraagstuk zien, maar dan mocht ze haar eigen keuze maken. Eigenlijk hebben we maar op één ding gestaan: ze moest haar diploma halen. 

School
Op school was ze gelukkig geen buitenbeentje: er waren wel meer modellen en haar vriendinnen waren wel trots op haar. Ze zat op het gymnasium en deed het daar heel goed. Ze had het er wel eens over dat ze scheikunde zou gaan studeren en dat zagen we helemaal zitten. Ze speelde ook prachtig cello en daar had ze ook in verder kunnen gaan. Maar ik heb zelf conservatorium gedaan en ik zei altijd tegen haar: volgens mij kun je beter gaan studeren en in je vrije tijd ontzettend fijn muziek maken. 
Meteen na haar eindexamen kreeg ze het aanbod om in New York de show van Calvin Klein te openen en sluiten. Dat zei ons niet zoveel, maar het was wel duidelijk: dat is echt geweldig. Dan ben je er. Dat is de bevestiging dat je je werk goed doet. Het betekende wel dat ze haar diploma niet kon ophalen en dat vonden we wel jammer, want dat is toch een soort emotionele afsluiting van je middelbare schooltijd. En we vonden het jammer dat ze niet ging studeren, want ze is heel slim. Maar we vonden ook: ze moet haar eigen keuzes maken. 

New York
Kort daarna is ze naar New York verhuisd en professioneel model geworden. Ze was zeventien en een half, ging het huis uit en ging in New York wonen. Het eerste jaar ging ze heel veel uit tot diep in de nacht. Daarmee heeft ze ook wel iets ingehaald. Hier was ze een stuudje – een blij stuudje, hoor, die graag muziek maakte, maar toch een stuudje. Haar oudere broer Guus was twee jaar eerder de deur uitgegaan. Dat proces was onvergelijkbaar. Als je kind in Nederland op kamers gaat, ga je samen dat huis schilderen, stop je hem wat extra’s toe en neem je geleidelijk wat meer afstand. 
Bij Josefien was dat compleet anders. Ze werd razendsnel volwassen en werd dat in een wereld die in verschillende opzichten ver van ons af stond. Toch hebben we bij beiden dezelfde zorgen en dezelfde trots.

Trots
Ik begrijp dat Josefien iets uitzonderlijks is overkomen en ik ben er trots op dat ze dat goed doet en dat ze zich daar staande kan houden. Ze moet kunnen netwerken, ze moet zich kunnen presenteren, ze moet zich kunnen beheersen. Het is topsport. Ze is ondernemend: ze was nog maar achttien, toen ze in New York een groot pand huurde en dat onderverhuurde aan andere modellen. Ze is nu net 22 en woont al vierenhalf jaar in New York. Ze heeft een vriend en woont met hem op Manhattan. Hij werkt 's nachts en Josefien werkt onregelmatig en is soms lange periodes van huis, dat is wel lastig voor hun relatie. Ze gaat drie keer per week naar de sportschool, want ze moet haar lichaam in vorm houden. Eén hamburger kost haar een opdracht of een hele dag verder niets eten, dus ze eet sla. Maar ze heeft gelukkig een goed stel hersens en ze zorgt heel goed voor zichzelf: ze is nooit ziek. 

Rol
Als Josefien problemen zou hebben, zou ik haar onvoorwaardelijk steunen omdat ze mijn kind is. Maar ik heb niets met de wereld waarin ze zich beweegt. Ze weet ook dat ik niets om mode geef – en eerlijk gezegd geeft ze zelf ook niet veel om mode. Ze vindt het fijn om te werken met een fotograaf die goed is in zijn vak, of om te werken met een leuk team, maar het werk op zich vindt ze niet zo belangrijk. En er gaat veel geld om in die wereld en dat begrijp ik eigenlijk nog steeds niet. Ze kan bijvoorbeeld vrijkaartjes regelen voor de finale van de US Open. Ze is meer dan welkom in de VIP-lounge van een club en wordt dan vrijgehouden. En sommige rijke mannen vinden het fijn om in het gezelschap van modellen te worden gezien. In het begin vond ik dat eng, maar ik begrijp inmiddels wel hoe dat werkt. Er is wel veel drank en er zijn drugs, maar daar hoef je niet in mee te gaan. Je kunt daar zelf je grenzen in trekken en Josefien is gelukkig heel verstandig.
En verder is het gewoon business – net als stofzuigers verkopen. 

Keten
We zien elkaar twee of drie keer per jaar. Zij komt , meestal in de winter, een week of tien dagen hier. Wij gaan in de zomer naar haar toe. En als het lukt, zien we haar als ze in Europa werkt: ik heb haar in Barcelona gezien en Martin is naar Parijs geweest. Dat is te weinig. Samen in Barcelona: dat was geweldig. Ik liep overdag een beetje achter haar aan en ’s avonds lagen we in bed te keten. Joos en ik kunnen samen heel erg lachen om iets raars. 

Facetime
Het meeste contact verloopt via Facetime. Het is fijn dat dat kan. Maar via Facetime ga je niet zo gauw een moeilijk gesprek aan. Het gebeurt wel dat we lekker aan het kletsen zijn, maar ik een lastige vraag stel en zij zegt: ik moet nu verder en dan ophangt. Dat kan ook aan het medium Facetime liggen: een van de twee piept de ander op en soms komt dat uit, maar soms ook niet. Maar voor mij werkt het zo dat ik geen moeilijke onderwerpen meer aansnijd, want ik vind het afschuwelijk als ze me wegdrukt. Het is makkelijker om dingen te bespreken als je elkaar even kan vasthouden. Vragen zijn via Facetime eerder impertinent. Josefien is heel gevoelig en daar wil ik rekening mee houden. Toch wil ik bepaalde vragen wel stellen. Dat ben ik aan haar verplicht en dat doe ik ook, maar dat is makkelijker als je elkaar ziet en dat is helaas niet zo vaak. 

Te snel
Ze is nu ruim vier jaar weg en ik heb het drie jaar lang tot mijn eigen verwondering wel aangekund, maar nu mis ik haar. Ze is eigenlijk te snel te ver weg gegaan. Ik vind het pijnlijk dat ze niet fysiek aanwezig is. Ik mis het samen muziek maken. Ik heb met haar een woordeloze, emotionele directe band. Die is vrij abrupt afgebroken en die wil ik eigenlijk weer een beetje terug. 

De laatste keer dat ze hier was, was haar vriend mee en dat was natuurlijk heerlijk. Hij vertrok één dag eerder dan zij, dus ze was nog één dag alleen hier. Op zo’n laatste dag is het weer als vanouds: dan hebben we lol en hangen we op de bank. Die Josefien mis ik verschrikkelijk. De overgang van dat grietje waarmee je lekker op de bank hangt naar de volwassen vrouw met een relatie en een meer dan serieuze baan is gewoon te snel gegaan. 

Talent
Als ouder bedenk je voor je kind een leven dat jou zinnig en leuk lijkt en dat je bij je kind vindt passen. Maar je moet accepteren dat je kind een eigen weg kiest. Dat is bij Josefien heel vroeg gebeurd en dat is tegelijkertijd waardevol én niet leuk. Maar het enige dat echt belangrijk is, is dat Josefien gelukkig is. Guus maakt soms ook keuzes die we moeilijk vinden. Het enige wat je kunt doen, is erover praten en hun keuzes respecteren. Het talent dat wij hebben moeten ontwikkelen is het vertrouwen dat zij het goed doet. En het talent haar los te laten. Als er iets met haar aan de hand is, kun je er niet bij. Dus je moet ook het talent ontwikkelen om je kop in het zand te steken, maar dat moeten we ook als Guus straks een jaar gaat reizen.
Guus heeft zijn baan opgezegd omdat hij een wereldreis wil maken. Hij heeft Josefien gevraagd een tijdje met hem mee te reizen. Dat zou natuurlijk geweldig zijn. 

Zorgen
Martin: Mijn enige zorg is dat ze definitief uit ons leven blijft. Ze zegt wel dat ze niet in New York wil blijven wonen en dat ze het hier fijn vindt, maar dat heb je niet in de hand. Dat is eigenlijk mijn enige zorg. 
Irene: Dat is ook mijn grootste zorg. Ik heb een gevoel van wachten nu: je mag daar nog even spelen, maar kom dan gewoon terug. Als ze in Europa zou wonen, kan ze hier wel shows lopen. Maar ze moet het niet voor mij doen. Ze moet haar eigen keuze maken en als ze daar achter staat, is het goed. Maar ik wil wel graag dat ze alle kanten van die keuze ziet. 
Haar vriend is ondernemer. Misschien gaan ze samen wel een bedrijf opzetten. Of misschien gaat ze nog studeren. Ik zou haar in ieder geval werk gunnen dat een vervulling is van haar bestaan. 

Geleerd
Ik zie wel dat Josefien een fijn avontuur is aangegaan en een geweldige ervaring opdoet. Ik kwam een keer de zoon van een vriend tegen, die net was afgestudeerd. Hij vroeg naar Josefien en zei: ik denk dat ze daar inmiddels meer heeft geleerd dan ik in al die jaren op de universiteit. Voor die opmerking ben ik hem nog steeds dankbaar. 
Josefien is sterk. Het komt wel goed met haar. Maar ik zou het leuk vinden als ze weer bij ons komt. Martin: Ja, gezellig: weer met haar lachen. 

Interview: Marijke Verduijn

Lees ook de andere verhalen van ouders van kinderen die een eigen weg gaan

Carrière Kind uit huis

 


Terug

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2023 Zin in Opvoeding