Nieuws

 
 
28 februari 2022

Als er geen houvast meer is

Toen Job klein was en nog thuis woonde stond ik altijd 'aan'. Job was een slechte slaper, en dus waren mijn eigen nachten ook kort. Chronisch veel te kort.

Binnen
Binnen kon ik hem eigenlijk niet alleen laten, want dan scheurde hij behang van de muren, smeerde poep door de kamer of sloopte andere dingen. 
Maar natuurlijk moest ik hem wel af en toe alleen laten, ik moest bijvoorbeeld koken, of naar de wc. Er zijn legio momenten waarop een mens even snel iets moet doen. En dus sneuvelde er een hoop, zat er dagelijks poep tegen de muren en steeds minder behang.

Buiten
Buiten kon Job heerlijk zijn gang gaan, maar zag hij geen gevaar en lette hij niet op of ik nog in de buurt was. Dus ik moest geregeld een sprintje trekken om Job veilig te houden.
Ziek zijn kon ik eigenlijk niet. Ik had maandelijks een pittige migraine-aanval, maar ook dan moest ik door. Moest ik toch zorgen voor eten. Moest ik toch de kinderen van school en de bushalte halen, want mijn man Dik was in het buitenland.

Het was een zware tijd, en ik kijk dan ook niet graag naar foto's van mezelf uit die periode. Te mager. Te moe.

Vluchten
Sinds die tijd bedenk ik steeds als ik op het journaal stromen vluchtelingen zie, dat daar ook moeders zoals ik tussen moeten zitten met kinderen zoals Job. Kinderen die de wereld sowieso al niet begrijpen. Die veel structuur en regelmaat nodig hebben om de dagen aan te kunnen. Voor wie veranderingen heel ingrijpend zijn. En moeders die zich afvragen hoe ze in hemelsnaam nu nog structuur kunnen bieden. Hoe ze hun kind duidelijk kunnen maken wat er aan de hand is, waarom ze weggaan, waar ze heen gaan en hoe de dagen eruit zullen zien.

Houvast
Maar daar gaan ze dan, de moeders met hun kinderen. Zonder de vaders, want die moeten achterblijven om te vechten. Deze moeders hebben alles achter moeten laten. Niet alleen mensen en spullen, maar ook alle duidelijkheid en veiligheid. Alle houvast.

Soms zie je ze lopen. Hoe zouden deze moeders dat doen, als hun kind omdat hij er niets meer van begrijpt niet meer verder wil? Een woede-aanval krijgt? Gaat slaan, schoppen en krabben? Languit gaat liggen en niet meer in beweging te krijgen is?
Ze kunnen niet terug naar huis. Ze moeten door.

Tenten, auto's
Je ziet mensen in vluchtelingenkampen in tenten. Zitten daar ook slopers tussen die alles aan flarden scheuren? De weinige spullen van een ander, of de tent zelf?

Je ziet rijen auto's. Zitten daar ook moeders bij die eigenlijk niet met hun kind durven rijden, omdat hij met zijn vuisten op hun hoofd timmert als hij boos is? Wat als thuis blijven nog veel gevaarlijker is?

Zijn er picto's voor oorlog, voor vluchten?

Hoe gaat het na zo'n zware reis? Wanneer kunnen deze ouders hun kinderen weer zekerheid en veiligheid bieden? Ze weten zelf niet eens waar ze aan toe zijn. Hoe kunnen ze dan zorgen voor de structuur die hun kinderen nodig hebben? Houden ze het vol, dat altijd maar 'aan' staan, onder deze omstandigheden?

En als ik daaraan denk, dan word ik heel stil.

Tekst: Judy van der Velden

Judy is de moeder van Job (25). Job heeft klassiek autisme en een verstandelijke beperking, kan niet spreken en woont sinds zijn 8e in een instelling, waar hij helemaal op zijn plek is. Zijn dagbesteding is op een zorgboerderij.

Een paar keer per jaar schrijft Judy een Jobstijding over Job, zijn beperking en zijn leven. Wil je je daarop abonneren? Meld je dan aan via jobstijding@telfort.nl





Naar het nieuwsoverzicht

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2022 Zin in Opvoeding