Nieuws

 
 
11 augustus 2020

(Overgroot)oma worden in coronatijd: kleinkind op afstand

Lucas werd geboren op 10 maart, vlak vóór Nederland op slot ging. Hoe was dat voor zijn moeder en oma’s? ‘Daar lag hij. Maar we mochten hem niet aanraken. Ik mocht zelfs onze dochter niet eens knuffelen.’

Oma Frida: ‘Een paar dagen vóór Lucas’ geboorte dook bij ons in Twente het eerste coronageval op en waren wij al gestopt met handen geven. Sommige mensen vonden dat toen nog wat overdreven.’ 

Oma Madi: ‘Wij wonen in een heel klein dorpje op de rand van Gelderland en Brabant. In het verzorgingshuis waar mijn schoonmoeder woont, dook corona op en vrij ernstig ook. Maar voor onszelf was het eigenlijk heel ver weg.’

Frida: ‘Mijn man Roel pakte het telefoontje aan en belde me helemaal ontroerd op dat we grootouders waren geworden en dat alles goed was. Ik ben nog nooit zo snel naar huis gereden. 
Onze dochter en schoonzoon vroegen de vier grootouders aan het eind van de dag samen naar hen toe te komen om hem te zien en zijn naam te horen. We moesten via de garage naar binnen: jas uit, schoenen uit, handen wassen en toen pas het huis in.’ 

Madi: ‘Het was geweldig om Lucas te zien, maar we hebben hem niet vastgehouden. Je wilt niets liever, maar mijn man was verkouden en is sowieso op afstand gebleven en we merkten wel dat onze zoon en schoondochter het liever niet hadden.’

Moeder Miriam: ‘Er werd al gesproken over mogelijke maatregelen, dus wij besloten dat alleen onze ouders langs mochten komen en geen andere familieleden.’

Frida: ‘Miriam lag in bed en dat kleine ventje lag verderop, in zijn eigen bedje. Ik vroeg: “Wat moet ik nou?” “Ga maar kijken”, zei ze. Daar lag hij. Ik hield meteen van hem, maar we mochten hem niet aanraken. Ik mocht zelfs onze dochter niet eens knuffelen en omhelzen. Dat vond ik heel erg.’ 

Madi:  ‘Een paar dagen later ging alles op slot. We konden nog niet helemaal overzien wat dat voor ons betekende, maar daar kwamen we gauw achter. Mijn bedrijfje ging dicht, maar mijn man moest gewoon werken, dus wij konden niet in quarantaine. Dat betekende dat we twee lange maanden niet bij onze zoon en schoondochter zijn geweest, want we wilden geen enkel risico nemen.’

Frida: ‘Roel en ik zijn met pensioen en zijn meteen in vrijwillige quarantaine gegaan: geen mensen ontvangen en nergens meer naar toe. We wonen dichtbij en die eerste week heb ik Lucas nog twee keer gezien en ook even vastgehouden. Daarna heel lang niet meer. 
We gingen wel zo nu en dan langs om te helpen. Omdat wij in quarantaine waren en ook Miriam en haar vriend geen contacten hadden met anderen, beschouwden we onszelf als één huishouden in twee huizen. Maar we hielden altijd afstand. Ook van Lucas. Het was gelukkig mooi weer, dus we zaten veel in de tuin. Maar altijd met een stoel er tussen. Dat was een heel raar gevoel.’ 

Miriam: ‘Het was het heel fijn dat mijn ouders er waren. Lucas is onze eerste en we hebben allebei geen ervaring met baby’s. Als we vragen hadden, konden we de huisarts, de lactatiedeskundige of het consultatiebureau alleen bellen. Maar soms wil je zo graag dat er iemand meekijkt, in plaats van dat je het met een Youtube-tutorial zelf moet uitzoeken.’

Madi: ‘We kregen veel filmpjes opgestuurd en hebben vaak geFacetimed en gebeld. Dus we konden Lucas zien en een beetje horen, maar niet even ruiken, even voelen. Hij is ons eerste kleinkind en we hadden het ons heel anders voorgesteld, maar we hadden geen keus.’ 

Miriam: ‘Ik vond het heel moeilijk dat we ons geluk niet konden delen met familie en vrienden. We konden ook niet naar de grootmoeder van mijn vriend, van wie Lucas het eerste achterkleinkind is. Het zorgcentrum waar ze woont was in lockdown.’  

Frida: Ik vond het zo sneu: iedereen leefde heel intens mee met de zwangerschap en toen Lucas er eindelijk was en ze hem aan iedereen wilden laten zien, kon dat niet meer. Vrienden hingen hun cadeautje aan onze deurknop en dan namen wij het mee.’

Miriam: ‘Soms kwam er een vriendin voor het raam staan. En gelukkig kon mijn vriend af en toe thuis werken, maar verder zat ik min of meer opgesloten met een ontzettend lief kindje. Ik weet natuurlijk ook wel dat we vooral van geluk mogen spreken dat we allemaal gezond zijn gebleven, maar dit was toch niet hoe wij het hadden bedacht.’

Frida: ‘Dat gevoel van eenzaamheid van Miriam vond ik het moeilijkst.’

Madi: ‘We hebben wel eens op het punt gestaan om naar hen toe te gaan en door het raam te kijken, maar het is anderhalf uur rijden en uiteindelijk maakte dat voor ons toch niet zoveel verschil met Facetimen. En we waren bang dat we het misschien extra moeilijk zouden vinden, omdat we zo dichtbij waren, maar toch niet naar binnen konden.’

Frida: ‘Wij konden wel naar binnen, maar niet even een arm om Miriam heen slaan. Twee maanden hebben we dat zo gedaan. Pas met Moederdag hebben we elkaar voor het eerst een zoen gegeven. Miriam was een stuk sterker en Lucas groeide als kool en had nergens problemen mee. We dachten: nu moet het maar kunnen.’

Madi: ‘Ik was weer gaan werken en bij mijn man op het werk waren geen besmettingen meer. Toen Miriam op Moederdag zei:  “Als jullie verder gezond zijn, mogen jullie hem wel vasthouden”,  was dat het mooist denkbare cadeau. Ook onze dochter Kim mocht hem toen even vasthouden.’  
Frida: ‘We zijn voor het eerst opa en oma geworden, dus ik weet niet zo goed wat we hebben gemist, maar ik had van tevoren natuurlijk wel een beeld: samen wandelen, mensen die de baby bewonderen, samen winkelen en leuke kleertjes voor hem kopen. Maar dat liep dus anders.'

Miriam: ‘Mijn bevallingsverlof eindigde op 1 juni. Lucas zou vanaf mei naar een kinderdagverblijf gaan en was daar ook welkom, omdat we allebei bij een vitale organisatie werken. Maar hij had z’n ooms en tantes nog niet eens gezien en dan zou ik hem wegbrengen naar een plek waar ik hem bij de deur zou moeten afgeven en hij met allemaal ‘vreemden’ zou zijn? 
Gelukkig hadden mijn ouders al vóór de geboorte aangeboden één dag in de week op te passen en waren ze bereid daar nog een dag bij te nemen.’ 

Frida: 'Op maandag en donderdag halen we die eerste maanden nu een beetje in.'

Madi: ‘Wij zien Lucas nu iedere twee weken en hebben ook al twee keer opgepast.’

Frida: ‘We zijn nog wel steeds een beetje in vrijwillige quarantaine. Niet meer zo streng als in het begin en we gaan ook wel weer naar de winkel. Maar wel met sociale distantie, want we blijven voorzichtig.’ 

Miriam: ‘En na drie lange maanden konden we Lucas ook eindelijk laten zien aan zijn 90-jarige overgrootoma. In een tent op de parkeerplaats van het verzorgingshuis, op anderhalve meter afstand.’


Naar het nieuwsoverzicht

Meer informatie Facebook   Twitter
contact disclaimer
inloggen colofon
2020 Zin in Opvoeding