Nieuws

 
 
19 mei 2020

‘Ze waren er DE HELE TIJD!’

Nog niet eens zo lang geleden - in het oude normaal - waren Annegreet en haar man Rik allebei één dag in de week thuis voor de kinderen. Op de andere dagen paste oma op en gingen Jesse (5) en Stine (3) naar school, de buitenschoolse opvang of het kinderdagverblijf. 
En toen waren ze er opeens allemaal 24 uur per etmaal. ‘Op de momenten dat het goed gaat, wordt je als gezin één organisme, één levend lichaam. Maar als het niet leuk is, kun je nergens heen.’

‘We begonnen vol goede moed. En het was ook wel leuk om Jesse les te geven en grappige oefeningetjes te verzinnen. Maar ik vind het heel lastig om steeds te moeten schakelen tussen werk en kinderen. Mijn kinderen gaan om kwart over zes “aan” en gaan om half acht “uit”. Dus al die tijd ben je bezig. En als ze dan op bed liggen, moet je een was opvouwen, dingen doen voor je werk en het lesprogramma voor de volgende dag voorbereiden. En dan wil je nog even ontspannen, maar moet je eigenlijk alweer naar bed, omdat ze om kwart over zes weer voor je bed staan.

En zo gaat dat dag in dag uit. Het maakte eigenlijk niet zoveel uit of we weekend hebben. Ze zijn er de hele tijd, DE HELE TIJD! 

Een soort eilandje
Aan de ene kant ben ik best trots hoe Rik en ik het tot nu toe hebben gedaan. Je wordt een soort eilandje. Soms is het daar heel zonnig en geniet je heel erg. Op de momenten dat het goed gaat, wordt je als gezin één organisme, één levend lichaam. Dan deel je heel veel, voel je je heel erg verbonden en past alles op elkaar.

Maar als het niet leuk is, kun je nergens heen en zit je vast op dat eiland. We hebben best een temperamentvol zoontje, en als hij iets niet wil, dan wil hij dat ook echt niet. En op een gegeven moment heb je geen energie of geduld meer om (zucht) verbindend op te voeden en erkenning te geven. Dan moet er gewoon geluisterd worden, heb je geen tijd meer en is je geduld op. 

Eh, het was wel wat rumoerig
Daar ben ik niet trots op, maar dan weet ik niet meer wat ik moet doen. Dan knal ik ook de pan uit en ben ik echt niet de moeder die ik wil zijn. Dan ben je gewoon een machteloze opvoeder, die dingen zegt, waarvan je weet: zo moet dat niet .. En dan stuur ik de buurvrouw een verontschuldigend appje:  ‘Eh, het was wel wat rumoerig vanmorgen. Iedereen is thuis …’ 

Het is een soort snelkookpan. Vóór corona er was, zat ik ook wel eens tegen het plafond. Maar het is allemaal wat extremer. Er zijn veel minder momenten dat je even kan opladen. Mensen met jonge kinderen hebben weinig ruimte meer voor ontspanning. 

Bevriend gezin
Toen het bericht kwam dat de scholen weer open gingen, hebben we afgesproken met een bevriend gezin. Wij volwassenen houden wel afstand, maar Jesse kan weer met z’n vriendjes spelen. Die miste hij enorm.

En sinds een week gaat Jesse elke dag een paar uur naar school en kan Stine weer naar het kinderdagverblijf. Dat vinden we allemaal superfijn. Dus het leed is gedeeltelijk geleden. 

Cocoonen
Hoe ik er nu op terugkijk? Het was zoals het was. Het was goed te doen en bij vlagen helemaal niet te doen. Het was goed om een beetje met elkaar te cocoonen en ik ben heel blij met deze cocoon: Rik en ik hebben het goed samen en hebben het goed met de kinderen.
Maar het is voor alle partijen goed dat ze weer naar school kunnen en weer prikkels en activiteiten krijgen en dat wij ook weer rustig kunnen werken.’  

   


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2020 Zin in Opvoeding