Nieuws

 
 
22 april 2020

Twee banen, twee baby’s, een peuter en corona

Maarten en Anne-Marie hebben twee banen, een peuter en twee baby's. Die managen ze nu al zes weken thuis. ''s Avonds kunnen we lekker doorwerken. En op een vreemde manier is er ook wat meer ontspanning. Maar het isolement en de beladenheid zijn zwaar. En we missen onze ouders enorm.’ 

‘Pittig’. Het woord valt regelmatig. Maar pittig was het leven met Eva (nog geen 3,5) en Ruben en Teun (15 maanden) al sinds de jongens geboren zijn. Ook toen ze een dag per week naar de kinderopvang gingen en anderhalve dag door hun opa en oma’s werden opgevangen. ‘In het eerste jaar dat de tweeling er was, hadden we nergens anders tijd voor dan voor de kinderen. Dus we zijn wel wat gewend, maar het is en blijft wel zoeken.’

's Avonds lekker doorwerken
‘De eerste week leerden we heel snel wat wel en niet werkte. We probeerden allebei een halve dag te werken, maar dat ging niet. Nu werkt Anne-Marie op maandag en donderdag op zolder en Maarten op dinsdag, woensdag en vrijdag. ‘We werken allebei in een team, dus overdag zijn we eigenlijk de hele dag aan het bellen, maar ’s avonds kunnen we lekker doorwerken. En als de jongens ’s middags op bed liggen, proberen we ook een uurtje te werken en zetten we Eva aan een kleurplaat of een ander werkje. In het begin werkte dat beter dan nu. Nu vindt ze het heel moeilijk: “Wil je stoppen met bellen?” We komen niet helemaal aan onze uren, maar we kunnen best veel doen. En onze werkgevers zijn gelukkig heel soepel.’
 
Beladen
‘Wat het moeilijkste is? Het isolement voor Eva. En de beladenheid. Eva is te klein om het echt te kunnen bespreken, maar te groot om er niets van mee te krijgen. En ze voelt het zeker. Wij hebben het haar uitgelegd met een filmpje dat op Youtube rondgaat. Over een jongetje Pandemie, dat plotseling op planeet aarde is gekomen en om de weg terug te vinden sporen achterlaat waar mensen ziek van worden. Daarom moeten we zoveel mogelijk thuisblijven.’ 

Onnatuurlijk
‘We hebben niet de indruk dat ze bang is, maar ze voelt dat er iets onnatuurlijks is. Ze mag opeens niet mee naar binnen bij de kaasboer, ‘want als het te druk is in de winkel, vindt Pandemie dat niet leuk.’ En maandag waren ze lekker aan het spelen in het speeltuin, toen er een andere vader met drie kinderen aankwam. ‘Kom, we lopen even verder’, zei hij tegen z’n dochter en even later kwam hij vragen: ‘Blijven jullie nog lang?’ Eva heeft heel goed door: het is gek wat hier gebeurt. Ik zag haar koppie gaan hangen en op de terugweg vroeg ze: “Pappa, is Pandemie al weg?’ Dan breekt je hart.

Ze gaat in december naar school, maar laatst vroeg ze: ‘Is de basisschool straks nog wel open?’ ’s Avonds in bed denkt ze er over na en haar fantasie gaat met haar aan de haal zolang het onduidelijk en onzeker is. En het lastigst is dat wij haar ook geen duidelijkheid of zekerheid kunnen geven, omdat wij het ook niet weten.’ 

Thuis logeren
‘We proberen haar zo nu en dan wat extra’s te geven. Laatst hebben we de jongens vroeg op bed gelegd en met Eva “gedineerd”. Dat hadden we van tevoren ook zo aangekondigd. We aten met z’n drieën en zij kreeg limonade in een wijnglas en mocht daarna ‘logeren’ in ons bed. Dat vond ze prachtig. En vanmorgen heeft ze gefacetimed met de juf van de kinderopvang. Dat heeft geen vijf minuten geduurd, maar ze straalde van oor tot oor. Het is een kind: het ene moment kan ze intens verdrietig zijn en het volgende moment enorm lachen.’ 

Angst en beven
‘We leven heel geïsoleerd. Vrienden van ons maken wel afspraken om de kinderen samen te laten spelen, maar vlak vóór de corona-uitbraak waren we allemaal ziek en Ruben is pas een week van de antibiotica af. Dus we zien eigenlijk alleen de opa’s en oma’s en die blijven achter het hek of het raam. We hebben echt wel dagen gehad waarop we met angst en beven naar het journaal kijken, omdat we bang zijn dat het voorlopig nog niet voorbij is. Nu wachten we op het moment dat de kinderdagverblijven weer open gaan. En we zijn nu aan het uitzoeken of we een pact kunnen sluiten met vrienden of buren, die we daarin vertrouwen. Het zou fijn zijn als we iets van een sociaal contact kunnen organiseren voor de kinderen, want het isolement is wel moeilijk.

Stoepbezoekjes
Eva wil met vriendjes spelen en met opa en oma knuffelen. Dus als opa en oma achter het tuinhek staan, rent ze op hen af, maar roepen wij: “Nee, afstand houden!’” Dan is ze eigenlijk meteen klaar met zo’n stoepbezoekje en loopt ze weg.  

‘Het meest ongemakkelijke vinden wij: hoe ga je om met je ouders? We missen onze ouders enorm. Ze zijn het afgelopen jaar heel intensief bij ons betrokken geweest. En met name Maartens moeder helpt ons heel veel en wil juist nu zo graag iets voor ons doen. Maar dat kan niet. We missen hen fysiek: dat ze er zijn. Dat zit niet in hun hulp, maar in hun aanwezigheid. Die was zo vanzelfsprekend en zo fijn.’ 

Doen we het goed?
‘Zij willen heel graag de kleinkinderen zien en zij weten dat de kleinkinderen hen ook graag willen zien. Het is ook moeilijk dat we er niet allemaal hetzelfde over denken. Onze vaders en moeders denken er onderling anders over. En Anne Marie en ik denken er soms ook wel eens anders over. Je wil niet te moeilijk doen, maar je zit er niet op te wachten iemand te besmetten. En wordt er één bij ons ziek, dan worden we alle vijf ziek en zijn we wéér twee weken verder. Dus we vragen wel eens na bij vrienden of familie: doen we het nou goed of niet?’ 

Ruimte en ontspanning
‘En toch is het – met al z’n negatieve en positieve kanten – wel een heel bijzondere periode, met de kanttekening dat nog niemand in onze nabijheid corona heeft, laat staan eraan is overleden. Op een vreemde manier is er ook meer ruimte en wat meer ontspanning in het tempo. In het gewone leven is Maarten op werkdagen vroeg de deur uit. En op de dagen dat we allebei werken, is het racen vanaf het moment dat we wakker worden tot de kinderen ’s avonds weer in bed liggen.

Doordat we nu geen reistijd hebben, kunnen we wat langer blijven liggen en liggen de kinderen super op tijd in bed. We ontbijten iedere dag samen. We hoeven nergens heen, we hoeven geen rugzakken in te pakken. We zullen heus achteraf wel vinden dat het zwaar was, maar we proberen vooral de bijzondere en positieve kanten er van te zien.’ 

Interview: Marijke Verduijn
Foto skypen met opa en oma: Anne-Marie

 


Naar het nieuwsoverzicht

  Meer informatie   Facebook   Twitter
 
  contact disclaimer
  inloggen  colofon
   
   
   
  © 2020 Zin in Opvoeding